EEN NETFLIX ORIGINAL-SERIE
Hij was in de kelder. Hij scheurde zelfs mijn shirt kapot.
Toch geloven ze me niet. Ze geloven me nooit.
Zelfs niet over jou. Jij gelooft me toch wel, Abigail?
Toen ik klein was, leerde mijn broer me gezichten in wolken te zien.
Ik zag in veel dingen een gezicht. In water, modder, bladeren.
Behang.
Toen ik wat ouder werd, begon ik te klooien met alcohol, drugs.
Ik was op het slechte pad.
Dus ging ik bij het leger. Ik dacht dat 't me op het rechte pad zou brengen.
En dat was zo.
2004, mijn tweede missie in Irak.
Mijn compagnie bewaakte de ruïnes van 'n gebombardeerd ziekenhuis in Bagdad.
We zagen een Iraaks meisje. Helemaal verbrand, dood.
Het punt is dat de meesten niet weten wat er in een brand met ogen gebeurt.
Die smelten in de juiste soort brand.
Zoals zachtgekookte eieren op 'n zwarte huid.
Daar kreeg ik een opdonder van.
Zes maanden later was ik weer in de VS.
Al snel zag ik overal het gezicht van dat dode meisje.
In de wolken, in de duisternis, op stoffen. Overal.
Het verkoolde lichaam van dat meisje en haar gesmolten ogen...
...die van haar wangen gleden. Voor ik het wist, was ik weer verslaafd.
Op een avond nam ik wat LSD en daar was ze.
NEGENTIG DAGEN GELEDEN
Het kwam uit het behang. En ze staarde naar me.
Zelfs blind merkte ik het.
Ik pakte een breipen. Ik dacht alleen aan hoe...
...ik het kon doen stoppen.
Dat leek me toen een goed idee.
Goed, ik ben blind. Maar dan kan ik toch niks zien?
Het punt is dat ik haar wel zie. Verder niks. Alleen haar.
Een knapperig kind met halfgare ei-ogen.
Ik zie haar gezicht 24/7. Zelfs nu.
Maar ik ben hier. Ik ben al twee maanden clean. Het is te laat.
Ik leunde op m'n verslaving om d'r te vergeten...
...en die zorgde dat 't niet gebeurde.
Daarom ben ik hier.
Twee maanden.
Dank je wel, Gordon. We zijn blij dat je er bent.
Wil een nieuwkomer iets delen?
Luke, jij?
En dat overtroeven? Meen je dat?
Wil iemand een nieuwkomers-chip?
Voor 30 dagen clean?
TWEE DAGEN GELEDEN
Zestig? Negentig?
Geen dank.
Luke, verslaafde.
Ik weet eigenlijk niet wat ik wil zeggen.
Zolang was me nog nooit gelukt. Negentig dagen.
Hier komt het.
Eén. Twee.
Drie. Vier.
Vijf.
Zes.
Zeven.
Dat is de man die ik in de kelder zag.
Je moeder en ik hebben de hele kelder afgezocht. Daar is niks.
Het is normaal dat kinderen denkbeeldige vrienden en nachtmerries hebben.
Maar...
Ga verder, ik luister.
Dit huis is slecht.
Jeetje, we zouden een prachtige garageverkoop kunnen houden.
Heeft iemand Nellie gezien?
Wat raar. Ze was hier net nog.
Ik dacht dat ze deze oude knopen mooi zou vinden...
...die boven lagen. -Knopen?
Je hebt me gefopt. Mijn kleine Houdini. Kijk.
Mag ik de hoed?
Hij is te groot voor je.
Is dat zo? Hij groeit er wel in.
Dat is echt een grote jongenshoed.
Wil je deze?
Je bent 'n grote jongen.
Maar die kennen het verschil tussen wat echt en wat denkbeeldig is.
Wat zeg je, kampioen?
Vind je 'm mooi?
Nee, prachtig.
Hoe weet jij dat nou?
Een tweelingding.
Ga nu maar spelen.
Er ligt zoveel.
Mooi.
Ik heb een déjà vu op dit moment.
Wat zie je?
Twee tafels. Opvallende kleuren.
Vier leeszones. Kasten en leer.
Een moeder en vader zitten tegenover elkaar in leesstoelen.
Kleinere voor twee, nee drie kinderen die in het midden spelen.
Kinderboeken op de onderste plank.
Zelfs 't jongetje in de rolstoel kan bij zijn favorieten.
Dat was gedetailleerd.
Maar kasten en leer zeker.
En ik zie een ongeluk gebeuren als je die niet weghaalt.
En bungelende lichamen.
Ik zal het doen.
Ik ben vast allergisch voor de vierde stap.
Zodra ik 't probeer, krijg ik naaldsporen.
Goed. Als je het leuk vond, zou je het fout doen.
'Een dappere, morele balans.'
We zijn zo ziek als onze geheimen.
Even zien. Ik heb Shirley duizenden dollars gekost.
Tegen Theo gelogen alsof 't mijn werk was, Steve talloze keren bestolen.
Ik heb Nellies hart gebroken. Haar bruiloft gemist.
Zelfs mijn hufter van een vader beroofd, maar daar lig ik niet van wakker.
Morfine stelen op je moeders sterfbed.
Zou ik gedaan hebben, maar ik kreeg geen kans.
Je hebt tenminste nog familie.
Iemand met wie je het kunt goedmaken.
Ik heb veel rottigheid uitgehaald, Joey.
Wie niet?
Ik leef sinds m'n 13e op straat. Mijn shit past niet in dat schrift.
Tot hoever ga ik terug? Tot de middelbare school?
Toen ik geld stal van m'n tante voor bier?
Of begin ik met: 'Ik heb kort in een spookhuis gewoond'?
Gaat het wel?
Iets zit je dwars.
Wat kan me hier nou dwarszitten?
Je bent al negen maanden clean. Negen maanden.
Nuchter, fulltime. Als een volledig gevormd baby'tje. Waar dan ook.
Negen maanden clean is een paleis.
Tien uur. Lichten uit.
Serieus, wat is er?
Hoe gaat de stap?
Nou, die komt me de strot uit.
Ja, zo is de vierde.
Je broer heeft gebeld.
Steve?
Hij wilde weten of je hier was. -Typisch hem.
Bel morgen terug. Vertel over je chip.
Ik weet het niet.
Hij gelooft het vast niet.
Dat doen ze nooit. Dat is hun ding. -Ik weet het niet.
Die zus die jou hier afzette, leek wel in jou te geloven. Totaal.
Dat is een tweelingding.
Tien uur.
Terug naar de damescellenblok.
Dag. -Welterusten.
Ga.
Ben je klaar?
Ja.
Ik stuur drie knopen naar beneden. Ben je klaar?
Dat heb ik al gezegd.
Heb je ze?
Ik heb er twee.
Ik heb er drie gestuurd.
Ik heb er maar twee. Hij zal wel vastzitten.
Als we iets anders laten vallen, raakt hij los.
Zoals wat?
Er liggen mooie stenen in de tuin. Abigail liet me er een zien in...
Clara...
Was er nog iemand boven?
Zoals wie?
Mrs Dudley of Theo?
Je bent bang.
Nee hoor.
Ik merk het. -Hoe? Omdat ik bang ben.
Ben je daar nog?
Ja.
Ik had gelijk.
Er is niks. Misschien rommelde Theo hier gewoon.
Clara.
Zeven uur. Ontbijt over tien minuten.
Zoals jullie hebben gehoord, besloot Joey vannacht de therapie op te geven.
Dit gebeurt als we vergeten waarom we hier zijn.
Ik weet dat het ons allemaal zal raken.
De een meer dan de ander.
We moeten allemaal op dit moment letten, vooral de nieuwkomers.
Er is een reden waarom het programma aanraadt...
...'t eerste jaar persoonlijke relaties te mijden.
We hebben geen relatie.
Elk type relatie. Die kan tijdens het herstel heel close worden.
We zijn vrienden. Verwacht je dat we dit zonder vrienden doorstaan?
Nee. Een van de grootste problemen die we soms hebben, niet altijd...
...en dit gaat niet over jou, is dat we ons herstel van 'n ander laten afhangen...
...en niet van onszelf.
Steun je te veel op 'n andere verslaafde?
We zijn hier niet, omdat we betrouwbaar zijn.
Het is niks. Ik ga een luchtje scheppen.
Gaat het wel?
Met Nell. Spreek na de pieptoon je bericht in.
Met mij.
Ik had gisteravond zo'n moment.
Je weet wel wat ik bedoel. Ik wilde weten of alles goed gaat.
Ik heb geen telefoon en in de kliniek ben ik niet te bereiken...
...maar je kunt bellen en daar een boodschap achterlaten.
Ik ben vanavond weer terug. Ik moet een vriendin zoeken.
Maak je geen zorgen. Ik ben in orde.
Ik wilde alleen zeker zijn dat alles goed gaat.
Leer autorijden.
Hoe wist je waar je me kon vinden?
Ik ken je plekken.
Het geeft niet. Kom op.
Ik heb haar gevonden. We zijn over 20 minuten terug.
Dit is geen hotel. Dat weet je.
We zitten vol. De bedden zijn voor mensen die echt willen herstellen.
Je geeft je plek op als je vlucht. Zo gaat 't.
Je beste optie is een opvanghuis.
Dat is de laatste plek. Daar kan ze aan drugs komen. Ze is al...
Ik heb een plek nodig waar ze veilig kan afkicken.
Dit hebben jullie jezelf aangedaan.
Ze heeft gelijk. Ik kende de regels toen ik vertrok.
Gaat het?
Ik heb vannacht vreemd gedroomd.
Ik zei je me niet te volgen. Waarom deed je 't?
Je moet terug. Dat ik het heb verpest, betekent niet dat jij het moet doen.
Ik heb een idee.
Als ik een motel voor je zoek...
Heb je geld?
Kun je eraan komen?
En je zussen of je broer?
Kun je die bellen?
Ik kom er wel aan.
Ik ga dit regelen.
Ik ga 'n plek zoeken voor vanavond en morgen.
Ik krijg je weer clean.
En ik blijf bij je.
De hele tijd, net zoals jij bij mij bleef. En we gaan een nieuwe kliniek zoeken.
Ik beloof 't.
Heb je nog wat over?
Daarmee komen we een heel eind.
Kom mee.
Je hebt wel ballen. Hoelang heb je vanochtend gewacht?
Voor je over de muur klom?
Niet lang.
Ongelooflijk dat je me bent gevolgd.
Mijn zus zei het me min of meer.
Niet echt. Ze...
We lezen elkaars gedachten, al toen we klein waren. Een tweelingding.
Op een keer brak ik mijn voet.
Nell belde me een paar minuten later.
Ze zat gewoon tv te kijken toen ze last kreeg van haar enkel.
Hij deed erg zeer. Ze wist niet waarom.
Ze hield er 'n uur ijs op. -Onzin.
Het is echt gebeurd.
Er zijn momenten dat jij me aan haar doet denken.
En ze heeft altijd in me geloofd.
Niet... De rest van de familie niet zo, maar...
...de enige andere die zo in me geloofde, was jij.
Dus ja, natuurlijk ben ik gekomen. Dat zou zij voor mij hebben gedaan.
Gaat het?
Ik weet het niet. Ik heb het koud.
Hou je op de achtergrond als we er zijn. Ik wil niet dat ze je ogen ziet.
Dan merkt ze het.
Dat doet ze altijd.
Hoe gaat het?
Wat een verrassing.
Wat...
Hoe gaat het? -Goed. Echt heel goed. Al 90 dagen.
Dat is fantastisch.
Ik zie 't, je ziet er anders uit.
Zo goed dat ik een dagpasje heb. Is Steve thuis?
Nee.
Komt hij snel terug? Ik moet hem over iets spreken.
Je weet het niet.
Wat?
Hij komt niet snel terug. Misschien nooit. Hij woont hier niet meer.
Wacht even, wat?
We zijn al 'n maand uit elkaar.
Waarom?
Daar begin ik liever niet over.
Luister, ik ben clean. Negentig dagen zoals ik al zei.
Ik zei dat 't geweldig is.
Ik moet wat geld lenen. Nee, niet daarvoor.
We hebben het er uitgebreid over gehad.
Voor een hotel. Of mogen we hier logeren...
Je weet dat dat niet mag. Dat weet je.
Wil je me Steves adres dan geven?
Hij is de stad uit.
Al was het niet zo, ik ben trots op je, echt.
Maar je moet met Steven praten.
Je weet wat hij zal zeggen. Ik kan dit nu niet hebben.
Het is al erg genoeg.
Dat meen je niet. -Jawel.
Ze hangen een neptelefoon om je nek en die draag je de hele dag of langer.
Een speelgoedtelefoon?
De Scarlet Letter voor 't schenden van de telefoonregel. Voor ongepast gebruik.
Als ze je pakken, draag je de telefoon als vreselijk voorbeeld voor de rest.
De eerste 30 dagen mag je alleen bellen met goedkeuring van een begeleider.
Dat is gemeen.
Minder dan een overdosis.
Als verslaafden zijn we niet te vertrouwen als we net afkicken.
Daarom nemen ze je mobiel in beslag voor 't geval iemand een contactpersoon belt.
En als je je moeder wilt bellen?
Voor sommigen is zij hun contactpersoon.
Echt. -Dat is waar.
Luke zei dat je schrijft.
O ja? Het verbaast me dat hij 't heeft vermeld.
Hoe kom je aan je ideeën?
Ik schrijf vooral over spookhuizen.
En bezeten mensen. Ik vrees dat er genoeg zijn.
Het zit vast in de familie. Luke schrijft ook erg goed.
Nee.
Onderschat jezelf niet. Hij heeft echt talent. Toon ze dat ene...
...korte verhaal met de denkbeeldige vriendin in de tuin. Ken je dat?
Ze staat ook in een van mijn boeken.
Iets zegt me dat hij voor 't zijne niet zo'n terugslag krijgt.
Het is maar een verhaal. Het is niks.
Ik zeg steeds dat hij het op zijn naam moet publiceren.
En zo'n leuk huis moet kopen.
Dit is zo geweldig. Jullie hebben alles.
Wat gaan jullie verder nog doen? Er is niks over, behalve...
...het huis met wat kinderen vullen.
Is dit de eerste keer dat je afkickt?
Verre van dat. Maar sommigen van ons zijn verslaafd aan afkickcentra.
Het is evenmin Lukes eerste keer.
Wat is er dit keer anders? Dat moet wel. Je kent de definitie van krankzinnigheid.
'Steeds weer hetzelfde doen...'
'...en een ander resultaat verwachten.' Natuurlijk.
Het is steeds anders. Elke dag is anders.
Elk verlangen is anders en elke bijeenkomst.
Ik suggereer niet dat je dit niet serieus neemt.
En dit keer spreek ik voor mezelf.
Ik krijg meer steun. En ik geef meer steun.
Dus ergens zou je kunnen zeggen...
...dat 't steeds hetzelfde lijkt, maar dat is geen krankzinnigheid.
Daar op straat, dat is krankzinnigheid.
Natuurlijk.
Dat is genezing. Steeds weer hetzelfde...
...ongeacht het resultaat of ondanks een stap terug...
...of een volledige terugval.
Je stopt niet, omdat het in herhaling vervalt.
Eén dag tegelijk.
Als we besluiten af te kicken, verwachten we niet boeiend te zijn.
Mag je 'n vriendin meenemen op 'n dagpasje?
Dat komt voor. Ik had er nooit eerder zin in.
Je vindt haar zeker leuk.
Ik bewonder haar. Jij niet?
Ze lijkt te weten wat ze wil.
Je wilt vast wel dat ik uit zo'n boek 'n blad haal.
Ik snap het. Ze is charmant, welbespraakt, grappig.
Ontwapenend, zou je kunnen zeggen en misschien zelfs gehaaid.
Gehaaid?
Ik zeg het maar.
Je weet dat ze met me opbleef die eerste week toen ik afkickte.
Ooit iemand gezien die afkickt?
Het is een hel.
Je hebt het de hele tijd ijskoud. LA in juli, geen airco, ijskoud.
Spierpijn, stijf als 'n plank, misselijk, je trilt.
Ik zou 't niet weten. -Zij wel.
Want ze was erbij. Ze praatte me erdoorheen, zat het met me uit.
Geweldig.
Ik vraag haar niet ten huwelijk.
Ik wilde 'n vriendin te eten vragen, maar je geeft d'r geen kans.
Het zal wel.
Waarom niet? -Ik heb er geen een meer.
Jij kreeg ze allemaal.
Ik wil dat je voorzichtig bent.
Ik maak het goed.
Ze is een goed mens, een goede invloed.
Ook al is dat zo en geef je om haar kan ze je nog wel kwetsen.
Je bent een goed mens.
Ik hou van je.
En nou ja.
Ik ben blij dat we deze mijlpaal hebben kunnen delen.
Meer wilde ik niet. Na 30 dagen clean doe je me weer rot voelen.
Het is hier ijskoud.
Godver.
Dit is niet wat het lijkt.
Heb je het koud?
Hoe wist je me te vinden?
Weet je wat? Ik heb hier 200 dollar. Geef me de iPad.
Je kunt 't geld houden en de oude camera verkopen.
Maar de iPad heb ik nodig.
Die blijft hier.
Ik zag 'm lopen en dacht dat je erbij was. -Alles in orde.
Genoeg voor een nacht of twee.
En wat eten. Alsjeblieft.
Ongelooflijk.
Het is koud vanavond. Heb jij het koud?
Zijn we bij de Seventh? -Bijna. Nog een paar straten.
Ik wil een schoon hotel, geen junks op de stoep.
Ik red het niet zover zonder te plassen.
Ik ga even naar het junkiestoilet en kom zo terug.
Schatje.
Heb je koorts?
Misschien wel.
Het zijn m'n armen en benen. Spierpijn.
Het gaat wel.
Bedankt.
Dat je me bent gevolgd.
Ik waardeer 't echt.
Graag gedaan.
Het is oké.
Wat doe je?
Ik ben zo terug.
Kom, we moeten verder.
Luke, verslaafde.
Ik weet eigenlijk niet wat ik wil zeggen.
Zolang was me nog nooit gelukt. Negentig dagen.
Hier komt het.
Het heeft me tien jaar gekost om 90 dagen clean te zijn.
Ik begin aan stap vier. Dat is altijd de stap die me nekt.
'Een dappere, morele balans.'
Ze hebben me veel dingen genoemd in mijn leven maar niet dapper.
Ik was altijd een bang ventje en ik dacht...
...dat ik met de jaren dapperder zou worden, maar dat werd ik niet.
Ik werd voor alles bang.
Mijn moeder pleegde zelfmoord toen ik zes was.
Mijn broer, zusjes en ik werden naar onze tante gestuurd.
Ik was nog maar een kind.
Ik begreep de dood nog niet echt.
Ik verwachtte gewoon dat ze terugkwam.
Elke avond staarde ik uit mijn raam naar de auto's die de hoek om kwamen.
Ik hoopte dat er één zou stoppen en dat m'n moeder uit zou stappen...
...om me naar huis te brengen.
Telkens als ik die koplampen om de hoek zag komen, ging ik in bed zitten...
...en staarde ik vol hoop uit mijn raam.
Eén, twee, drie, vier, vijf, zes, zeven.
Maar ze reden door.
Die achterlichten waren het ergst.
Rode ogen in 't donker, die de hoop met zich meenamen.
Mama kwam natuurlijk nooit terug...
...maar andere dingen van toen ik klein was wel.
Ik denk dat ik vooral daarom aan de drugs ging.
Om die dingen weg te houden.
Soms was ik clean...
...een week, een maand.
Maar ik voelde ze altijd, ze beslopen me van achteren.
En dan gebruikte ik weer. -Het is niet echt.
Mijn familie zal het niet geloven.
Ze geloven me nooit echt. Ik neem het ze niet kwalijk.
Ik heb ze zo vaak belazerd. Gelogen, gestolen.
Jullie weten wat ik bedoel.
En ik zal wel...
...nooit weten hoe het voor hen voelde zo genaaid te worden.
Hopelijk nooit.
Ik wil mijn begeleidster, Paige, bedanken.
En iedereen in de kliniek.
En een speciaal iemand die me altijd heeft gesteund.
Een verslaafde die alleen is...
...heeft 'n slecht gezelschap.
Inderdaad.
Ik heb d'r niet kunnen helpen.
Ik zat op je telefoontje te wachten.
Ik moet je iets zeggen.
Luister, ik weet dat ik 't heb verknald. Maar ik heb niks gebruikt. Echt niet.
En ik heb het zo verdomd koud. Mijn armen en benen zijn zo stijf.
Ik heb een bed nodig, een bank.
Ik slaap wel op de vloer.
Laat me alsjeblieft terugkomen.
Waar ben je? We komen je halen.
Eén, twee, drie, vier...
...vijf, zes, zeven.
Je bent wakker.
Ja, want jij bent wakker.
Ik heb haar weer gezien.
De Dame met de kromme nek?
Mama en papa geloven me niet. Nooit.
Volgens hen is ze 'n nachtmerrie, maar ze is echt.
Dat weet ik.
Ik heb een idee.
Je hebt er zeven nodig en legt ze zo neer.
Waarom zeven?
Mama, papa, Steven, Shirl, Theo, jij en ik.
Het moeten er zeven zijn.
Het helpt als je ze stuk voor stuk aanraakt en hardop telt.
Eén, twee...
...drie, vier...
...vijf, zes, zeven.
Dat beschermt je. Soms moet je het heel vaak doen.
Echt heel vaak. Vergeet niet te tellen.
Eén, twee, drie...
Vier, vijf, zes, zeven.
Eén, twee, drie, vier, vijf, zes, zeven.
Eén, twee, drie...
Kom thuis, liefje.
Het spijt me zo. Ik heb haar niet kunnen helpen.
En ik heb het zo koud. Ik heb niet...
Mijn armen en benen zijn stijf.
En ik...
Het is als afkicken, maar ik heb niks gebruikt.
Ik heb niks genomen, maar ik voel het toch.
Je gelooft me toch?
Je moet meekomen.
Je moet met me meegaan.
Wat? Waarom?
Het is Nell.
Nell is dood.
Hoe?
Het was zelfmoord.
Dat was 't niet.